Być może widziałeś jeden z tych filmów zaczynających się od sceny, w której główny bohater znajduje się w dość nieoczekiwanej sytuacji, nagle następuje stopklatka, a głos postaci zza kadru wypowiada słowa “Tak, to ja. Pewnie zastanawiasz się, jak się tu znalazłem.”, a następnie fabuła cofa się w czasie, żeby pokazać jak do niej doszło. Opowiem Ci moją historię.

Nazywam się Paweł Małolepszy. Jestem millenialsem urodzonym pod koniec lat ‘80. Na tyle wcześnie, żeby doświadczyć świata papierowych książek telefonicznych, wypożyczalni kaset VHS i encyklopedii stojących na półce. Jednocześnie na tyle późno, żeby żyć w świecie streamingu, e-booków i informacji dostępnych na zawołanie. Dorastałem na styku dwóch światów: analogowego i cyfrowego, ograniczonego dostępu i rodzącego się nadmiaru możliwości. Mam szczęście, że mogę obserwować jak zmienia się sposób w jaki tworzymy, szukamy informacji, komunikujemy się, spędzamy wolny czas i pracujemy.

Od ponad dekady zawodowo zajmuję się doskonaleniem procesów i standardów organizacyjnych. Z drugiej strony, od zawsze ciągnie mnie w zupełnie inne rejony: muzyka, kino, literatura, fotografia. Moja historia mogła być kolejną opowieścią o człowieku, który prowadzi dwa życia: jedno — zawodowe, oparte na strukturze, analizie i porządkowaniu; i drugie — osobiste, skupione na wyobraźni i emocjach, wypełnione twórczymi pasjami. Na pierwszy rzut oka trudno o bardziej odległe światy.

Przez długi czas wydawało mi się, że te dwa światy mają ze sobą niewiele wspólnego. W całym tym zamęcie zafascynowała mnie odpowiedź na pytanie: co mają ludzie powszechnie uznawani za kreatywnych, czego nie mają “zwykli śmiertelnicy”? Zamiast szukać gotowych odpowiedzi, poświęciłem wiele czasu na własne poszukiwania.